Moją koleżankę kiedyś koleś chciał poderwać na tekst, że ma kolor oczu jak kupa wielbłąda.
Ale u nas w rodzinie w s z y s t k o kojarzy nam się z kupą.
Mój brat na swojego 4-miesięcznego syna mówi pieszczotliwie:
kałowniku, kozia kupo, kale.
A to są tematy moich maili z bratem:
Odbytnicze radyjko
Obsrakane radio
Piszę kupą
Egzamin z kupy
Kupa tu, kupa tam
Byłam w Stolcu!
Wybuch kupy
Kozia kupa na straganie
PS.: autentycznie musiałam wycierać kupę mojego bratanka z radia samochodowego.
W której to komedii słyszeliśmy, że kupa towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów?..
OdpowiedzUsuńTo może być czasem pocieszające (zwłaszcza, gdy ktoś rozdrażni nas swą pychą), że każdy musi jednak znaleźć ten moment - zazwyczaj codziennie - w którym podda się woli natury, ze spuszczonymi majtasami - czy jest to wykładowca pelen samouwielbienia, czy złodziej planujący drobny rabunek, zakonnica i młodę chłopię z trądzikiem. Czarny lub biały. A kupa - przekraczając bariery rasowe - niezmiennie brązowa, o odcieniach podległych upodobaniom kuchni gospodarza... Co sądzisz o tym? Lubię Twój blog.
Trafne spostrzeżenie. Podoba mi się.
Usuń