środa, 26 lutego 2014

Jabłko klasa EKSTRA



Najważniejsze to mieć dystans do siebie. I z takim oto przesłaniem rozpoczynamy studia drugiego stopnia pod tytułem *uwaga werble* Produkcja Ogrodnicza! 
Owoce, warzywa, rośliny ozdobne. Ogólne szaleństwo.

niedziela, 23 lutego 2014

Broń i Pampersy

Patrząc na mojego 4-miesięcznego bratanka naszła mnie myśl, że jego życie dopiero się zaczyna i kiedyś będzie jedną z nielicznych osób obecnych na moim pogrzebie. 

Poza tym taki obraz:
pudełko na broń AirSoft służące jako półka na pampersy. 
Taki obraz sprawia, że jestem rozbrojona i ... szczęśliwa. 

niedziela, 16 lutego 2014

Wytrącanie

Jak rozpoznać kiedy ktoś cię odtrąca dlatego, że mu zależy i boi się, że ma to wypisane na czole a kiedy odtrąca cię bo po prostu nie chce już mieć z tobą nic wspólnego?
Jak rozpoznać lekkie odtrącanie mające na celu zachowanie bezpiecznego dystansu od odtrącania mającego subtelnie przekazać : zgiń, przepadnij ?

wtorek, 11 lutego 2014

Odpuść


Nie wiem gdzie to zasłyszałam. Ale zapadło mi to głęboko w pamięć.
Staram się nie wypominać sobie przeszłości, której nie mogę zmienić. A zmiany nanoszę na teraźniejszość.
To zdecydowanie nie jest łatwe. Zasypiać wieczorem, nie próbując naprawiać w wyobraźni przeszłości, nie myśląc nad lepszą odpowiedzią albo korzystniejszym obrotem wydarzeń.
Najtrudniej jest odpuścić. Dlatego chcę nauczyć się to robić.

niedziela, 9 lutego 2014

Czas na ewakuację z naszej znajomości

(Muszę zrobić miejsce dla twojej nowej miłości)
Zapakuję do walizki dobre wspomnienia
(złe zostawię tobie, by łatwiej ci było mnie nienawidzić)
zabiorę też kartki walentynkowe, urodzinowe i te bez okazji
(żebyś nie natknął się na dowody łączącej nas kiedyś miłości)
Słowa na zawsze, twoja, tęsknię i kocham schowam do kieszeni
(przy najbliższej okazji wrzucę je do fontanny w jakiejś restauracji)

Rymy, a potem bez rymów. Zupełnie bez sensu.
Zupełnie jak moja naiwność, że jednak może nas łączyć przynajmniej przyjaźń.

Może powinnam to sobie wyryć na czole...


sobota, 8 lutego 2014

2 tygodnie nieważkości

Wracając dzisiaj nad ranem z oblewania obrony dotarło do mnie, że nie mam teraz zupełnie nic wiszącego nade mną. Żadnych egzaminów, żadnych projektów. NIC. Kompletnie wolny czas, który mogę przeznaczyć na czytanie książek (WRESZCIE), które zalegają mi już stosami. Czeka na mnie lista filmów, które chcę w końcu obejrzeć. Mogę zrobić wszystko przez te dwa wolne tygodnie. Dziwne uczucie.
Uświadamiając sobie to wszystko, poczułam się szczęśliwa.
Pierwszy raz od... od nie wiem kiedy w sumie.

piątek, 7 lutego 2014

Jeste inżyniere

Tysiące wykutych i zapomnianych nazw łacińskich...
Dziesiątki rodzajów ściółek, podłoży, nawozów, gatunków, owoców, warzyw czy roślin ozdobnych...
Wszystko to sprowadza się do dnia dzisiejszego.
3,5 roku studiów zwieńczone tytułem inżyniera ogrodnictwa.

Myślałam, że poczuję się jakoś inaczej. Może mądrzejsza?
Jedyne co czuję to ból głowy.

O jeżu. Ale dziś będziemy pić. Wrocławiu, inżyniery nadchodzą!

Oto jak ostatnio tłumaczyłam mój system segregacji znajomych

wtorek, 4 lutego 2014

Statki na niebie

We Wrocławiu piękne słońce i błękitne niebo. Ani jednej chmurki. A samoloty na niebie wyglądają jak statki na wodach oceanu, pozostawiające za sobą biały kilwater.

Taki trailer wiosny.
Człowiek przez chwilę zapomina o stresie, problemach i zadaniach. Po prostu jest częścią tego słońca, wiatru i błękitu nieba.


poniedziałek, 3 lutego 2014

Lęki i fobie

Obudziłam się dziś przerażona.
Śniło mi się, że spóźniłam się na swoją obronę. W pośpiechu założyłam pogniecioną sukienkę, w rajstopach poszło mi oczko, a biegnąc w szpilkach bałam się, że wyląduję z twarzą na ziemi.
Koszmar. Szczególnie dla kogoś kompulsywnie punktualnego jak ja.

Dopisane:

Cały dzień nie odpuszcza mnie uczucie lęku. Nie wiem czy to przez ten sen.
A może wieczorna wizja, że kiedyś umrę w samotności. A mój przyszły pies albo kot (pewnie kot, bo wredniejszy) zje mi twarz.

Sady mi nie wchodzą, ozdobnych nawet nie tknęłam jeszcze, a warzywa... szkoda gadać.

niedziela, 2 lutego 2014

Transfer uczuć

Co się dzieje z miłością dwojga ludzi, którzy się rozstają?

Opcja 1:
Może z czasem wygasa, jak ognisko do którego nikt nie podkłada drew?
Opcja 2:
Czy jest zastępowana innym uczuciem? Na przykład nienawiścią. A może czasem przyjaźnią.
Opcja 3:
Czy Gombrowicz miał rację pisząc, że przed człowiekiem schronić się można jedynie w objęcia innego człowieka ? Może miłość nie wygasa, ani nie przechodzi w inne uczucie. Natomiast zostaje przekierowana na inną osobę.



Czy posiadamy tylko ograniczony zasób miłości? Gdy kogoś pokochamy prawdziwie, to nie jest możliwe już nigdy więcej poczucie tak samo obezwładniającej miłości? Czy wręcz kolejna miłość będzie jeszcze bardziej powalająca - zgodnie z zasadą, że im większy smutek drąży duszę, tym więcej radości może ona pomieścić.

Czy prawdziwa miłość przytrafia nam się tylko raz? A jeśli nie przetrwała, to chyba znaczy że jednak nie była tą prawdziwą. A może nie była po prostu tą jedyną? Czy prawdziwa to jednocześnie ta jedyna?

W Hotelu Transylwania  był taki motyw jak Zing. Oznaczą chemię, przyciąganie, zauroczenie, magnetyzm i brak możliwości zapomnienia o kimś. Po prostu cię trafia. Patrzysz komuś w oczy i... Zing.
Masz go pod skórą, z tyłu głowy czy na końcu języka. Czy każdy to przeżył? A może to tylko kolejny wymysł wytwórni filmowych?