Niektórym przydałby się luz w dupie.

"W sumie to przykre, że w dzisiejszych czasach ludzie na każdym kroku podkreślają, że czytają książki i myślą, że to automatycznie podnosi ich 'rangę' w społeczeństwie, szczególnie teraz, gdy zrobiła się wielka moda na 'Patrz, ja czytam! Jestem ponad was, nieinteligentna maso', co można zaobserwować głównie wśród nastolatek, które przeczytają zmierzch czy 50 twarzy greya (przy kubku herbaty czy gorącej czekolady oczywiście). Czy czytanie książek nie powinno być czymś normalnym, z czym człowiek jest na co dzień?"

Po raz kolejny, czy mam się wstydzić tego, że czytam książki? Tego, że jestem inteligentna? Czy to czyni mnie złym człowiekiem? Znam swoją realną wartość i nie poniżam samej siebie. Czy to jest właśnie zła postawa? (to nie ma być w tonie nagonki, jedynie faktyczne pytania)

Przeczytałam wiele klasyków literatury, ale także Greya i Zmierzch. Te książki mniej wymagają od czytelnika. Czytam je dla wyłączenia się, dla relaksu. Przyznacie chyba, że ciężko traktować Zbrodnię i karę jako książkę relaksującą i odmóżdżającą. Takie książki zostawiają coś po sobie w czytelniku. 

Dla mnie istotne jest, że ludzie w ogóle czytają cokolwiek. Nieważne czy harlekiny, wywody filozofów czy kryminały. Ale dlaczego mamy się wstydzić, że wolimy romanse od laureatów Nobla? Skoro najzwyczajniej nam ten styl pisania nie pasuje? Boimy się, że dostaniemy nalepkę : jesteś płytka, bo przeczytałaś Zmierzch.

I nie ukrywajmy, ale czytanie książek nie dla każdego jest tak oczywistym nawykiem.

Ludzie czasami powinni się skupić na swoim życiu i szczęściu. Dla jednego szczytem szczęścia jest znalezienie prawdziwej miłości, a komuś marzy się własna biblioteka z nieskończonym zapasem herbaty.

Będę szczęśliwa, choćby tylko na złość tobie.

  Według Abrahama Lincolna ludzie są dokładnie tak szczęśliwi, jak postanawiają być. Kiedy przeczytałam to zdanie kilka lat temu, nie mogłam się nie zgodzić. Marnujemy energię na rzeczy, których nienawidzimy. Czas na ludzi, którzy nas męczą. Róbmy zamiast tego coś, co lubimy. Co sprawia, że czujemy się dobrze. Życie w gruncie rzeczy jest proste. 

   Nie wiem dlaczego w społeczeństwie utarło się, że musimy nienawidzić samych siebie. Za charakter, za grube uda czy za pryszcza na czole. Tym bardziej, że najczęściej te "wady" są mocno przerysowane. Dlaczego nie możemy czasem powiedzieć: JESTEM ZAJEBISTY/ZAJEBISTA. 

   Powiem ci dlaczego- przecież lubienie siebie jest nie modne, nie słyszałaś?

...bo w przyrodzie nic nie ginie

Dzisiaj spotkało mnie coś, co sprawiło, że uwierzyłam w Karmę.
Mój dzień zaczął się fatalnie. Na dzień dobry dowiedziałam się, że nie zdałam egzaminu z ozdobnych. Mój tramwaj nie przyjechał, więc pojechałam innym. W rezultacie musiałam gnać dwa przystanki na dworzec by złapać autobus do Jeleniej Góry. Kobieta w pewnym urzędzie państwowym złajała mnie jak psa.
Została mi godzina do autobusu powrotnego do Wrocławia. Postanowiłam pójść na kawę. Uznałam, że jeśli nie kawa, to już nie wiem co może uratować ten dzień od totalnej klęski.
Weszłam do jakiejś kawiarni w rynku, w której pachniało wręcz pysznie. Pani w czerwonych włosach i wymalowanych brwiach siedziała przy stoliku zajadała się czymś z miseczki i czytała jakieś pismo.
- Czy można się tu napić kawy? - zapytałam inteligentnie. Wchodząc do KAWIARNI.
- Można - odpowiada z uśmiechem.
- A za ile? - podstawowe pytanie studenta.
- A za 8 złotych. - po czym zaczyna mi wymieniać wszelkie rodzaje kaw, które mają i które jak najbardziej brzmią zachęcająco.
- Brzmi pysznie. A jakiej wielkości jest ta kawa? - pytam zobaczywszy małe filiżaneczki stojące na superanckim ekspresie i niestety dowiaduję się, że właśnie w nich dostanę kawę za 8 złotych. Żal mi serce ściska, ale dzielnie mówię:
- Och, szkoda... niestety jestem studentką i mnie nie stać...
I wtedy ta miła kobieta mówi:
- To dostanie pani tę kawę na koszt firmy. Na jaką ma pani ochotę?
- Naprawdę? - mówię zdumiona - To bardzo miłe z pani strony.
- Miłe? - odpowiada patrząc na mnie znad swoich okularów - Ja raczej powiedziałabym, że normalne.

To było niesamowite. Rozmawiałam z tą kobietą przez 40 minut, zupełnie jakbym spotkała dawno niewidzianą znajomą.

Może faktycznie jest coś takiego, że dobre i złe uczynki wracają do nas. Może niekoniecznie od tej samej osoby, ale gdzieś tam w najmniej oczekiwanym momencie ktoś zupełnie obcy poda nam rękę albo walnie nas z liścia, w zależności czy ma wrócić do nas dobry czy zły uczynek. Może nawet w tej sferze można zastosować powiedzenie, że przyrodzie nic nie ginie.

Ogary przeszłości

Demonów i duchów przeszłości nie da się zabić. Można jedynie je oswoić. Można nauczyć się  z nimi koegzystować. Aż w pewnym momencie zapominasz o ich istnieniu, a one nie przypominają o sobie natarczywie. Tylko co jakiś czas na siebie wpadacie. Ale nie zbywacie siebie milczeniem, ani nie wyzywacie się. Przyzwoita rozmowa z przyzwoitym pożegnaniem.

Orzeźwiająca prawda

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy zawsze powinno się mówić o swoich uczuciach i myślach.
Pomijam uczucia i myśli negatywne- tutaj wiadomo, że wszystko zależy od sytuacji. Zastanawiam się nad tymi dobrymi emocjami.

Bo może czasem nie warto mącić wody?
Myślę, że większość osób zapytana czy woli gorzką prawdę od słodkiego kłamstwa odpowie, że woli to pierwsze. Ale czy tak faktycznie jest? Ile z nas reaguje, na powiedzianą nam prawdę w oczy, w stylu O rany. Jak mi ulżyło, że powiedziałeś mi prawdę. Dziękuję! Może tylko wydaje mi się, że nie lubimy smaku goryczy jaki pozostawia po sobie prawda.
Prawda nie powinna być cierpka ani gorzka, powinna być w smaku orzeźwiająca.
A może prawda jest jedna, ale jej smaków kilka?

Zawsze byłam zwolenniczką oczyszczania atmosfery. Mimo, że ciężko mi się o nich mówi, a z łatwością o nich pisze.
Pierwszy raz powstrzymałam się w przypadku X.
Ale po wielu miesiącach zaprzeczania, że to nie miało dla mnie żadnego znaczenia, przyznałam to w końcu przed sobą. Powiedziałam sobie orzeźwiającą prawdę: to, co się między nami zdarzyło nie było dla mnie nic nie znaczącym zdarzeniem losowym. 

W końcu mu także powiedziałam moją prawdę. W sumie napisałam.

W odpowiedzi dostałam tylko: Czo?

To było zdecydowanie otrzeźwiające i orzeźwiające zarazem.

PS.: Czo? Serio?

SESJA

Jeszcze jej nie ma, a już wszyscy rwą sobie włosy z głowy.

Do jutra muszę nauczyć się 131 nazw gatunków bylin.

Po polsku i łacinie.

Z rodzinami.

Z rozpoznawaniem.

Rozmnażaniem.

Zastosowaniem.

Wymaganiami.

Mam czas do jutra do 15:00.

A w między czasie jedno zaliczenie.

I jeden egzamin.

Bajka.

Dobrym sposobem na naukę łaciny jest wyobrażanie sobie, że

uczę się zaklęć.
Albo jakiś stworzeń.

Taki na przykład Helleborus niger nie brzmi jak nazwa 

niewinnego kwiatka, ale jak nazwa demona.