Sen o lataniu/spadaniu

Siedzę na ganku przed moim domem. Patrzę na błękitne niebo poprzecinane smugami pozostawionymi przez samoloty. Zauważam daleko na niebie mały samolot. Awionetkę. A właściwie to dwupłatowiec, który robi beczkę w tył i nagle zaczyna pikować w dół. 

Podnoszę się z fotela i spokojnie patrzę jak spada. Jedyne co przechodzi mi przez myśl, to jak bardzo musi się bać ten człowiek w środku, kiedy wie że za kilka sekund zginie. Samolot spada daleko za linią lasu, a mnie dochodzi odległy odgłos wybuchu i strużka dymu zaczyna unosić się ponad wierzchołkami drzew.

A ja nie czuję nic.

Emocjonalna dziwka

Wciąż mamy różne zdania na ten temat.
Ja uważam, że puszczanie się uczuciowe jest gorsze niż fizyczne.
A może nie ma czegoś takiego jak "tylko seks"?

Agresywne tramwaje

- To mam jechać tym tramwajem co jedzie na Sępolino?
- Tym, co jedzie na SĘPOLNO. Analfabeto.

***

Wczoraj nawet Google powiedziało mi wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
A  t e n  dupek nie.
Piszę jego imię na kartce, którą potem drę na drobne kawałeczki, rzucam je na podłogę i depczę po nich zapamiętale.
Może faktycznie jestem agresywna.

Cisza, ja i czas

Dziś wyłączyłam dźwięk w komórce i internet.
Nalałam sobie wannę pełną niemal wrzątku.
Olejek z grejpfruta i cedru unosił się w powietrzu, a ja pijąc zieloną herbatę czytałam pożyczony od A. Men's Health.
Piękny koniec dnia.

Nigdy nie wiesz

Czasem jest tak, że kogoś widzimy i od razu nam się spodoba.
A potem się odezwie i czar pryska.
Albo zawsze kogoś chcieliśmy poznać bliżej. Lecz gdy zaczyna opowiadać o sobie to okazuje się, że hoduje gołębie.
Czasem chcemy mieć kogoś tylko dlatego, że nie możemy go mieć.
A czasem jesteśmy z kimś, bo jego ramiona są  bezpieczne i dobrze nam znane.
Ale wciąż wypatrujemy tej tajemniczej postaci, która nas pocałuje zupełnie nie spodziewanie.
I obudzi w nas chęć odkrywania.

Umywam ręce

Jak ćma leci do ogniska, to winisz ćmę czy ognisko?
No właśnie.

Recykling we wszechświecie

Czas na zmiany.
Ścięłam sobie włosy. Chciałam jeszcze krócej, ale fryzjerce było bardziej ich żal niż mi.
Zmieniam nastawienie i staram się myśleć pozytywnie.
Postanowiłam też dać kredyt zaufania dla miłości. Uwierzę jej, że to ona nadaje życiu sens.

A mimo wszystko na samym dnie mojego skostniałego serca czuję smutek.
Jak można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało?
Myślę, że w równoległym wszechświecie  t o  miałam i jakimś kosmicznym echem wraca do mnie ta świadomość, dlatego teraz mi  t e g o  brakuje. Mimo, że nie do końca potrafię wyrazić  c z e g o  tak na prawdę mi brak.
Taka jest moja teoria.

Ale staram się być pozytywna, bo what goes around...comes around.

Po prostu przestań.

Mama zawsze potrafi rozłożyć mnie na łopatki.

Czyż to nie ironia, że piszą do mnie wszyscy oprócz  n i e g o.
Klasyk.
Gdybym była bohaterką oglądanego właśnie filmu to zapewne stwierdziłabym, że to głupia cipa.

Dmuchnij mi (ostatniego całusa)

Tymi oto słowami powitała mnie współlokatorka rankiem pewnej środy

Uwaga! Maluję słowami:

Prowadzę samochód. Zimny łokieć. Sunę przez lasy i wiochy. Oddalam się od zachodzącego słońca za moimi plecami. A w radiu leci piosenka Blow me (one last kiss) - P!nk i myślę sobie :

j e s t   d o b r z e.  

Tłumię w sobie strach na tą myśl. I przez 4 minuty i 17 sekund pozwalam sobie czuć się dobrze. I śpiewam.

 I think I finally had enough, I think I maybe think too much 

I think that life’s too short for this, I want back my ignorance and bliss 

I think I’ve had enough of this, blow me one last kiss

Skromność to podstawa

Zawsze mi powtarzali, że wrodzona skromność to podstawa. I tak się składa, że także moja największa zaleta.
Ostatnio miałam taką refleksję jadąc pociągiem, że może powinnam przestać się wywyższać i uważać za lepszą od większości ludzi. Ale potem pomyślałam, że wtedy przecież nie byłabym sobą.  A wszyscy zawsze mówią, że trzeba być sobą.
Więc sami tego chcieliście.

Co robisz?

Podsumowanie mojego życia towarzyskiego.
Ogólnie.
Ale nie narzekam.

Banany a Bumerangi

Nie ma to jak gra w Tabu po pijaku. Najlepiej.

Poza tym było jeszcze:

- Można nimi zakuć, takie trochę sado-maso...

- Podkowa?

- (z konsternacją) Yyy... Masz bardzo dziwne pojęcie sado-maso. 

***

Hasło : Wi-Fi

Próba wyjaśnienia: Niewidzialny bóg komputerowców.

Jestem jeżem

Kiedyś szukałam tłumaczenia słowa jeż  i znalazłam  t o.
Pomyślałam sobie, że to jakiś błąd. Bo niby jak człowiek może być  n i e u ż y t y ? (lepiej nie napiszę swoich początkowych przypuszczeń).
Okazało się, że to znaczy dokładnie tyle:

Zatem jestem człowiekiem nieużytym.
Jestem  j e ż e m.

Szczęście? Nie, dziękuję.

Pierwszy raz od dawna mam szansę znów poczuć się szczęśliwa.
A jedyne na co mam ochotę to uciekać. Biec jak najdalej przed siebie i się nie oglądać.
Przywykłam już do bycia ogólnie nieszczęśliwą osobą.

Logika, z którą nie mogę się kłócić.

Powiedziałam mu, że to nigdy nie jest takie proste...
Ale z drugiej strony - może  p o w i n n o?

Zza krawędzi

Kilka dni temu zasypiałam z uśmiechem na twarzy. Kiedy to sobie uświadomiłam otworzyłam szeroko oczy z zaskoczenia i nie mogłam dalej zasnąć. Ale spokojnie, kryzys zażegnany. Podróży po dołach i dolinach ciąg dalszy!

A tak serio. Zaczęło pachnieć wiosną. Kiedy szłam na uczelnię i wzięłam głęboki wdech, pozwoliłam żeby to wrażenie trochę mnie ogrzało od wewnątrz. I pomyślałam: może faktycznie jeszcze coś się nagle pozytywnie zmieni?

W biegu

Paznokcie na lewej ręce mam pomalowane na różowo. A na prawej na czarno.
Bo w połowie stwierdziłam, że jednak mam nastój na czarny.

***

Jesteśmy z J. we Freshu i zastanawiamy się ile piw wziąć.

J. - Zawsze lepiej mieć więcej niż mniej. Najwyżej nam zostanie na później.

Nie mogę się kłócić z taką logiką

***

Najlepsze imprezy są na ostatnią chwilę i w przelocie.

***

Dostałam od J. lizaka z Krakowa:
Fundacja Mam Marzenie

Dylemat

Człowiek rzucający się w przepaść jest tchórzem, bo ucieka przed życiem, czy może jest odważny, bo nie boi się rzucić w ramiona śmierci?

Podróż przez internet do przeszłości i z powrotem

Myślę, że moja choroba jest urojona. Ponoć gdy cierpi dusza, choruje ciało. A skoro mam tylko gorączkę bez żadnych wydzielin z nosa, bólu gardła czy też kaszlu to praktycznie moja choroba nie istnieje.
Ale to mało istotne.

***

Zrobiłam sobie małą podróż przez internety i oto co zauważyłam:
modne są blogi o jedzeniu, modzie i ludziach zajmujących się dziećmi z różnego rodzaju upośledzeniami.
Ale przede wszystkim hitem są blogi komiksowe. No i vlogi, naturalnie.
Wiele blogów zostało porzuconych przez swoich właścicieli. Blogi-widma. Umarli? Wreszcie kogoś poznali i nie mają czasu na pierdoły? Czy też może dotarło do nich jaką bezsensowną stratą czasu jest prowadzenie bloga? Wylewanie myśli w bezdenną otchłań internetu.

***

Czasem lubię zajrzeć do moich starych zapisków na mankietach. To dziwne, ale mam wrażenie, że kiedyś byłam jednak mądrzejsza. Nawet zacytuję siebie z 2011 roku:

***

Do cholery jasnej! Dlaczego ON ma wszystko? Jak to się dzieje, że tchórz zawsze dostaje wszystko? A ja zostałam z  n i c z y m. Z brakiem wiary w miłość, przyjaźń, honor i wszystko co kiedykolwiek ogrzewało mnie w samotne dni. 

Nie mam  n i c. Mam jedynie siebie, a to raczej marne towarzystwo.

Lubię morele.

Dziś większość dnia spędziłam w sadzie oceniając fazę kwitnienia, obfitość kwitnienia i odliczając po 100 kwiatów u dziewiętnastu drzew moreli. 

Bajka. 

Zmarzłam przeokropnie i ogólnie czuję się paskudnie. Obym nie była chora. 

Nie ma nikogo kto by mnie pożałował, więc sama się żalę nad sobą.

Tak B., żal mi cię. Ale zrób sobie tą herbatę i pij póki wrzątek, bo nikt nie zrobi tego za ciebie. 

Na pocieszenie kwitnąca morela z mojego doświadczenia

Morela - Prunus armeniaca

Mój arcywróg

Człowiek jest odwrotnie proporcjonalnie szczęśliwy, do tego ile wie. 

Tak sobie wymyśliłam.

Takie tam refleksje po Statystyce i Doświadczalnictwie.

Dodatkowa porcja białka.

Właśnie zadowolona z siebie jadłam banana posypanego kakałkiem i wtedy zamarłam.

Przypomniało mi się co nam powiedziała rano koleżanka na angielskim.

(Następuje mglista retrospekcja)
.
.
.

- Jak się smaży banany to wtedy wychodzą z nich takie robaczki, które zawsze w nich żyją i tak skwierczą na tej patelni.

.
.
.
(Powrót do rzeczywistości)

Teraz bardzo staram się utrzymać tego banana w żołądku.

Ogólna irytacja

Skromność jest przereklamowana.

Przeczytałam dwie części z pięciotomowej serii. Utknęłam, bo ktoś wypożyczył pozostałe. 

J a k  żyć w takim świecie??

J a k ?!

Gorzej niż gadanie do siebie

Drogi Facebooku,

irytuje mnie, że zadajesz mi takie pytania. Na przykład o czym teraz myślę. Nie chcesz wiedzieć o czym teraz myślę. Nawet
j a  przez większość czasu nie chcę wiedzieć o czym myślę.
A dlaczego nie chcę  t e g o  widzieć? Może dlatego, że raz wystarczy mi zobaczyć to zdjęcie i nie musisz mi przypominać z każdym otworzeniem strony głównej, że on ma dalej pięknie prosperujące życie towarzyskie a przecież powinien zginąć, przepadnąć w niebycie towarzyskim.
Jak może tak po prostu prowadzić normalne życie, skoro mnie w nim nie ma?

z poważaniem,
B.

Droga B.,

może właśnie dlatego tak po prostu prowadzi normalne życie, bo Ciebie w nim nie ma?

z poważaniem,
FB

Całe życie pod prąd

Jestem właśnie w trakcie czytania z wypiekami na twarzy. Tak właśnie wygląda moja wersja Gorączki sobotniej nocy.

Ten jeden cytat oddaje praktycznie całe moje życie. Cały czas się przedzieram, potykam i klnę jak szewc czując się ogólnie nieszczęśliwa (bo kto pamięta szczęśliwe chwile, serio?), tylko światła wciąż brak póki co. A jak będzie to zapewne tak jak u Percy'ego - okaże się światłem pochodzącym z chaty Meduzy, która zamieni mnie w kamień.
Wiem, że marudzę... ale z drugiej strony, kogo to obchodzi.

Doły i doliny.

Najgorzej. 

Człowiek na chwilę się opamięta i dociera do niego, że 

to wszystko nie ma najmniejszego  s e n s u. 

Ludzie-definicje

Mamy z A takie powiedzenie: jesteś definicją samego siebie.

Na pewno każdy ma wśród znajomych ludzi, którzy są definicją siebie.

Przykładowo u nas:

Człowiek-nie.

K - jest wcieleniem Grumpy Cat'a. 

Człowiek-okazja

Ł - nie ma co się z nim umawiać na cokolwiek. 

I tak nie wiesz czy nie wypadnie mu coś lepszego.

Człowiek-kupa

R - w każdej rozmowie parafrazuje/tworzy jakieś powiedzenie

 umieszczając w nim motyw kupy.

Człowiek-pokraka

J - stawiasz przed nią szklankę i zwracasz uwagę
by nie wylała.

Powie: Widzę. Dajcie spokój! Nie jestem  a ż  t a k a...

I tak ją wyleje. 

Człowiek-zajebistość

A - nawet kiedy siedzi w dziurawych spodniach przed laptopem i ogląda cały dzień seriale, wie że
wciąż jest zajebisty

Dlatego kiedy A powiedział mi ten tekst o strefie zajebistości, który walnął do swojej koleżanki, stwierdziłam tylko:

to takie TY.

Lipton kłamie.

Piję herbatę i czekam aż inspiracja na mnie spłynie.

Ponoć kiedy tak wieje to jest to pogoda dla wisielca. 

Słaba inspiracja. 

Kupa. Kupa w s z ę d z i e.

Moją koleżankę kiedyś koleś chciał poderwać na tekst, że ma kolor oczu jak kupa wielbłąda.

Ale u nas w rodzinie  w s z y s t k o  kojarzy nam się z kupą.

Mój brat na swojego 4-miesięcznego syna mówi pieszczotliwie:

kałowniku, kozia kupo, kale.

A to są tematy moich maili z bratem:

Odbytnicze radyjko

Obsrakane radio

Piszę kupą

Egzamin z kupy

Kupa tu, kupa tam

Byłam w Stolcu!

Wybuch kupy

Kozia kupa na straganie

PS.: autentycznie musiałam wycierać kupę mojego bratanka z radia samochodowego. 

Stacja: PANIKA

Jestem dobra w panikowaniu. 

I pisaniu czarnych scenariuszy. 

Szkoda, że to nie są umiejętności nadające się na CV.

Boli? Dobrze.

Koniec zgrywania kupki nieszczęścia. 

Wracam do morderczych treningów i uzależniającego bólu od zakwasów.

Po wczorajszym boli mnie prawie każda część ciała.

I muszę przyznać, że tęskniłam za tym  c u d o w n y m  uczuciem.

Szczęśliwy początek

(Kursor miga)

 Zamyśliłam się nad własnym szczęśliwym początkiem.

(Znowu miga)

Ponoć w życiu chodzi głównie o to, by być szczęśliwym. 

(Miga)

Zatem chyba pora na szczęśliwy początek.

Ziemniak nie pyta, ziemniak rozumie

 Rozmawiamy sobie przez telefon i nagle A mnie pyta: jaki jest dobry sposób na flirt?

Scenariusz #1

B: Taniec

A: Yyyy, a coś bardziej wykonalnego? 

Scenariusz #2 

A: Może raca?

B: (chwila ciszy) CO? Czy ja naprawdę usłyszałam  r a c a ?

A: (po chwili ciszy, niewinnym głosem) Możliwe.

Scenariusz #3

B: Może w stylu Barney'a? Poooznałaś Alana?

A: I ona wtedy: Noooo... chodzę z nim do klasy.

Scenariusz #4

A: Może alfabetem morsa brwiami: c h o d ź  n a  s e k s y.

Ale i tak moim absolutnym faworytem do tekstu miesiąca jest to:

A ja biorę oddech i chcę coś odpowiedzieć... 

Ostatecznie tylko kręcę głową. 

Już nie staram się zrozumieć.
Ja po prostu akceptuję.

Byle głupstwo

Każdy tego doświadczył.

Kiedyś miałam świetny humor. 

I wtedy mój były zaczął zachwycać się przy mnie swoją nową dziewczyną. 

I okazało się, że jednak nie zniosłam tego bólu. 

Ach tak, to było kilka dni temu...

Ja, pogromca mitów

I w ten oto sposób zostały rozwiane moje wątpliwości.
Mit obalony. 

Człowiek uczy się na błędach. Szkoda tylko, że zajęło mi to 6 lat.

Garnitur i Golf

Wujek zawsze konkretny.

Nutella w samolocie

Nie ważne, że niby jestem Panią Inżynier.

Jabłko klasa EKSTRA

Najważniejsze to mieć dystans do siebie. I z takim oto przesłaniem rozpoczynamy studia drugiego stopnia pod tytułem *uwaga werble* Produkcja Ogrodnicza! 

Owoce, warzywa, rośliny ozdobne. Ogólne szaleństwo.

Mogło być gorzej

Kochana mama. Ma szansę wygrać tekst miesiąca. 

Broń i Pampersy

Patrząc na mojego 4-miesięcznego bratanka naszła mnie myśl, że jego życie dopiero się zaczyna i kiedyś będzie jedną z nielicznych osób obecnych na moim pogrzebie. 

Poza tym taki obraz:

pudełko na broń AirSoft służące jako półka na pampersy. 

Taki obraz sprawia, że jestem rozbrojona i ... szczęśliwa. 

Wytrącanie

Jak rozpoznać kiedy ktoś cię odtrąca dlatego, że mu zależy i boi się, że ma to wypisane na czole a kiedy odtrąca cię bo po prostu nie chce już mieć z tobą nic wspólnego?
Jak rozpoznać lekkie odtrącanie mające na celu zachowanie bezpiecznego dystansu od odtrącania mającego subtelnie przekazać : zgiń, przepadnij ?

Odpuść

Nie wiem gdzie to zasłyszałam. Ale zapadło mi to głęboko w pamięć.

Staram się nie wypominać sobie przeszłości, której nie mogę zmienić. A zmiany nanoszę na teraźniejszość.
To zdecydowanie nie jest łatwe. Zasypiać wieczorem, nie próbując naprawiać w wyobraźni przeszłości, nie myśląc nad lepszą odpowiedzią albo korzystniejszym obrotem wydarzeń.
Najtrudniej jest odpuścić. Dlatego chcę nauczyć się to robić.

Nigdy nie wiesz...

... i smutek tak wielki.

Czas na ewakuację z naszej znajomości

(Muszę zrobić miejsce dla twojej nowej miłości)
Zapakuję do walizki dobre wspomnienia
(złe zostawię tobie, by łatwiej ci było mnie nienawidzić)
zabiorę też kartki walentynkowe, urodzinowe i te bez okazji
(żebyś nie natknął się na dowody łączącej nas kiedyś miłości)
Słowa na zawsze, twoja, tęsknię i kocham schowam do kieszeni
(przy najbliższej okazji wrzucę je do fontanny w jakiejś restauracji)

Rymy, a potem bez rymów. Zupełnie bez sensu.
Zupełnie jak moja naiwność, że jednak może nas łączyć przynajmniej przyjaźń.

Może powinnam to sobie wyryć na czole...

2 tygodnie nieważkości

Wracając dzisiaj nad ranem z oblewania obrony dotarło do mnie, że nie mam teraz zupełnie nic wiszącego nade mną. Żadnych egzaminów, żadnych projektów. NIC. Kompletnie wolny czas, który mogę przeznaczyć na czytanie książek (WRESZCIE), które zalegają mi już stosami. Czeka na mnie lista filmów, które chcę w końcu obejrzeć. Mogę zrobić wszystko przez te dwa wolne tygodnie. Dziwne uczucie.
Uświadamiając sobie to wszystko, poczułam się szczęśliwa.
Pierwszy raz od... od nie wiem kiedy w sumie.

Jeste inżyniere

Tysiące wykutych i zapomnianych nazw łacińskich...
Dziesiątki rodzajów ściółek, podłoży, nawozów, gatunków, owoców, warzyw czy roślin ozdobnych...
Wszystko to sprowadza się do dnia dzisiejszego.
3,5 roku studiów zwieńczone tytułem inżyniera ogrodnictwa.

Myślałam, że poczuję się jakoś inaczej. Może mądrzejsza?
Jedyne co czuję to ból głowy.

O jeżu. Ale dziś będziemy pić. Wrocławiu, inżyniery nadchodzą!

Oto jak ostatnio tłumaczyłam mój system segregacji znajomych

Statki na niebie

We Wrocławiu piękne słońce i błękitne niebo. Ani jednej chmurki. A samoloty na niebie wyglądają jak statki na wodach oceanu, pozostawiające za sobą biały kilwater.

Taki trailer wiosny.
Człowiek przez chwilę zapomina o stresie, problemach i zadaniach. Po prostu jest częścią tego słońca, wiatru i błękitu nieba.

Lęki i fobie

Obudziłam się dziś przerażona.
Śniło mi się, że spóźniłam się na swoją obronę. W pośpiechu założyłam pogniecioną sukienkę, w rajstopach poszło mi oczko, a biegnąc w szpilkach bałam się, że wyląduję z twarzą na ziemi.
Koszmar. Szczególnie dla kogoś kompulsywnie punktualnego jak ja.

Dopisane:

Cały dzień nie odpuszcza mnie uczucie lęku. Nie wiem czy to przez ten sen.
A może wieczorna wizja, że kiedyś umrę w samotności. A mój przyszły pies albo kot (pewnie kot, bo wredniejszy) zje mi twarz.

Sady mi nie wchodzą, ozdobnych nawet nie tknęłam jeszcze, a warzywa... szkoda gadać.

Transfer uczuć

Co się dzieje z miłością dwojga ludzi, którzy się rozstają?

Opcja 1:
Może z czasem wygasa, jak ognisko do którego nikt nie podkłada drew?
Opcja 2:
Czy jest zastępowana innym uczuciem? Na przykład nienawiścią. A może czasem przyjaźnią.
Opcja 3:
Czy Gombrowicz miał rację pisząc, że przed człowiekiem schronić się można jedynie w objęcia innego człowieka ? Może miłość nie wygasa, ani nie przechodzi w inne uczucie. Natomiast zostaje przekierowana na inną osobę.

Czy posiadamy tylko ograniczony zasób miłości? Gdy kogoś pokochamy prawdziwie, to nie jest możliwe już nigdy więcej poczucie tak samo obezwładniającej miłości? Czy wręcz kolejna miłość będzie jeszcze bardziej powalająca - zgodnie z zasadą, że im większy smutek drąży duszę, tym więcej radości może ona pomieścić.

Czy prawdziwa miłość przytrafia nam się tylko raz? A jeśli nie przetrwała, to chyba znaczy że jednak nie była tą prawdziwą. A może nie była po prostu tą jedyną? Czy prawdziwa to jednocześnie ta jedyna?

W Hotelu Transylwania  był taki motyw jak Zing. Oznaczą chemię, przyciąganie, zauroczenie, magnetyzm i brak możliwości zapomnienia o kimś. Po prostu cię trafia. Patrzysz komuś w oczy i... Zing.
Masz go pod skórą, z tyłu głowy czy na końcu języka. Czy każdy to przeżył? A może to tylko kolejny wymysł wytwórni filmowych?

Niektórym przydałby się luz w dupie.

"W sumie to przykre, że w dzisiejszych czasach ludzie na każdym kroku podkreślają, że czytają książki i myślą, że to automatycznie podnosi ich 'rangę' w społeczeństwie, szczególnie teraz, gdy zrobiła się wielka moda na 'Patrz, ja czytam! Jestem ponad was, nieinteligentna maso', co można zaobserwować głównie wśród nastolatek, które przeczytają zmierzch czy 50 twarzy greya (przy kubku herbaty czy gorącej czekolady oczywiście). Czy czytanie książek nie powinno być czymś normalnym, z czym człowiek jest na co dzień?"

Po raz kolejny, czy mam się wstydzić tego, że czytam książki? Tego, że jestem inteligentna? Czy to czyni mnie złym człowiekiem? Znam swoją realną wartość i nie poniżam samej siebie. Czy to jest właśnie zła postawa? (to nie ma być w tonie nagonki, jedynie faktyczne pytania)

Przeczytałam wiele klasyków literatury, ale także Greya i Zmierzch. Te książki mniej wymagają od czytelnika. Czytam je dla wyłączenia się, dla relaksu. Przyznacie chyba, że ciężko traktować Zbrodnię i karę jako książkę relaksującą i odmóżdżającą. Takie książki zostawiają coś po sobie w czytelniku. 

Dla mnie istotne jest, że ludzie w ogóle czytają cokolwiek. Nieważne czy harlekiny, wywody filozofów czy kryminały. Ale dlaczego mamy się wstydzić, że wolimy romanse od laureatów Nobla? Skoro najzwyczajniej nam ten styl pisania nie pasuje? Boimy się, że dostaniemy nalepkę : jesteś płytka, bo przeczytałaś Zmierzch.

I nie ukrywajmy, ale czytanie książek nie dla każdego jest tak oczywistym nawykiem.

Ludzie czasami powinni się skupić na swoim życiu i szczęściu. Dla jednego szczytem szczęścia jest znalezienie prawdziwej miłości, a komuś marzy się własna biblioteka z nieskończonym zapasem herbaty.

Będę szczęśliwa, choćby tylko na złość tobie.

  Według Abrahama Lincolna ludzie są dokładnie tak szczęśliwi, jak postanawiają być. Kiedy przeczytałam to zdanie kilka lat temu, nie mogłam się nie zgodzić. Marnujemy energię na rzeczy, których nienawidzimy. Czas na ludzi, którzy nas męczą. Róbmy zamiast tego coś, co lubimy. Co sprawia, że czujemy się dobrze. Życie w gruncie rzeczy jest proste. 

   Nie wiem dlaczego w społeczeństwie utarło się, że musimy nienawidzić samych siebie. Za charakter, za grube uda czy za pryszcza na czole. Tym bardziej, że najczęściej te "wady" są mocno przerysowane. Dlaczego nie możemy czasem powiedzieć: JESTEM ZAJEBISTY/ZAJEBISTA. 

   Powiem ci dlaczego- przecież lubienie siebie jest nie modne, nie słyszałaś?

...bo w przyrodzie nic nie ginie

Dzisiaj spotkało mnie coś, co sprawiło, że uwierzyłam w Karmę.
Mój dzień zaczął się fatalnie. Na dzień dobry dowiedziałam się, że nie zdałam egzaminu z ozdobnych. Mój tramwaj nie przyjechał, więc pojechałam innym. W rezultacie musiałam gnać dwa przystanki na dworzec by złapać autobus do Jeleniej Góry. Kobieta w pewnym urzędzie państwowym złajała mnie jak psa.
Została mi godzina do autobusu powrotnego do Wrocławia. Postanowiłam pójść na kawę. Uznałam, że jeśli nie kawa, to już nie wiem co może uratować ten dzień od totalnej klęski.
Weszłam do jakiejś kawiarni w rynku, w której pachniało wręcz pysznie. Pani w czerwonych włosach i wymalowanych brwiach siedziała przy stoliku zajadała się czymś z miseczki i czytała jakieś pismo.
- Czy można się tu napić kawy? - zapytałam inteligentnie. Wchodząc do KAWIARNI.
- Można - odpowiada z uśmiechem.
- A za ile? - podstawowe pytanie studenta.
- A za 8 złotych. - po czym zaczyna mi wymieniać wszelkie rodzaje kaw, które mają i które jak najbardziej brzmią zachęcająco.
- Brzmi pysznie. A jakiej wielkości jest ta kawa? - pytam zobaczywszy małe filiżaneczki stojące na superanckim ekspresie i niestety dowiaduję się, że właśnie w nich dostanę kawę za 8 złotych. Żal mi serce ściska, ale dzielnie mówię:
- Och, szkoda... niestety jestem studentką i mnie nie stać...
I wtedy ta miła kobieta mówi:
- To dostanie pani tę kawę na koszt firmy. Na jaką ma pani ochotę?
- Naprawdę? - mówię zdumiona - To bardzo miłe z pani strony.
- Miłe? - odpowiada patrząc na mnie znad swoich okularów - Ja raczej powiedziałabym, że normalne.

To było niesamowite. Rozmawiałam z tą kobietą przez 40 minut, zupełnie jakbym spotkała dawno niewidzianą znajomą.

Może faktycznie jest coś takiego, że dobre i złe uczynki wracają do nas. Może niekoniecznie od tej samej osoby, ale gdzieś tam w najmniej oczekiwanym momencie ktoś zupełnie obcy poda nam rękę albo walnie nas z liścia, w zależności czy ma wrócić do nas dobry czy zły uczynek. Może nawet w tej sferze można zastosować powiedzenie, że przyrodzie nic nie ginie.

Ogary przeszłości

Demonów i duchów przeszłości nie da się zabić. Można jedynie je oswoić. Można nauczyć się  z nimi koegzystować. Aż w pewnym momencie zapominasz o ich istnieniu, a one nie przypominają o sobie natarczywie. Tylko co jakiś czas na siebie wpadacie. Ale nie zbywacie siebie milczeniem, ani nie wyzywacie się. Przyzwoita rozmowa z przyzwoitym pożegnaniem.

Orzeźwiająca prawda

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy zawsze powinno się mówić o swoich uczuciach i myślach.
Pomijam uczucia i myśli negatywne- tutaj wiadomo, że wszystko zależy od sytuacji. Zastanawiam się nad tymi dobrymi emocjami.

Bo może czasem nie warto mącić wody?
Myślę, że większość osób zapytana czy woli gorzką prawdę od słodkiego kłamstwa odpowie, że woli to pierwsze. Ale czy tak faktycznie jest? Ile z nas reaguje, na powiedzianą nam prawdę w oczy, w stylu O rany. Jak mi ulżyło, że powiedziałeś mi prawdę. Dziękuję! Może tylko wydaje mi się, że nie lubimy smaku goryczy jaki pozostawia po sobie prawda.
Prawda nie powinna być cierpka ani gorzka, powinna być w smaku orzeźwiająca.
A może prawda jest jedna, ale jej smaków kilka?

Zawsze byłam zwolenniczką oczyszczania atmosfery. Mimo, że ciężko mi się o nich mówi, a z łatwością o nich pisze.
Pierwszy raz powstrzymałam się w przypadku X.
Ale po wielu miesiącach zaprzeczania, że to nie miało dla mnie żadnego znaczenia, przyznałam to w końcu przed sobą. Powiedziałam sobie orzeźwiającą prawdę: to, co się między nami zdarzyło nie było dla mnie nic nie znaczącym zdarzeniem losowym. 

W końcu mu także powiedziałam moją prawdę. W sumie napisałam.

W odpowiedzi dostałam tylko: Czo?

To było zdecydowanie otrzeźwiające i orzeźwiające zarazem.

PS.: Czo? Serio?

SESJA

Jeszcze jej nie ma, a już wszyscy rwą sobie włosy z głowy.

Do jutra muszę nauczyć się 131 nazw gatunków bylin.

Po polsku i łacinie.

Z rodzinami.

Z rozpoznawaniem.

Rozmnażaniem.

Zastosowaniem.

Wymaganiami.

Mam czas do jutra do 15:00.

A w między czasie jedno zaliczenie.

I jeden egzamin.

Bajka.

Dobrym sposobem na naukę łaciny jest wyobrażanie sobie, że

uczę się zaklęć.
Albo jakiś stworzeń.

Taki na przykład Helleborus niger nie brzmi jak nazwa 

niewinnego kwiatka, ale jak nazwa demona.