Pierwszy raz od dawna mam szansę znów poczuć się szczęśliwa.
A jedyne na co mam ochotę to uciekać. Biec jak najdalej przed siebie i się nie oglądać. Przywykłam już do bycia ogólnie nieszczęśliwą osobą.
Czuję się podobnie. "Dekadentyzm" bardzo zadomowił się w moim umyśle, a ja nie protestowałem. Teraz ciężko wyrzucić brata, bo jest częścią mojego życia.
#Ale z drugiej strony. Może to strach przed przeskoczeniem płotu, który sobie wybudowałem, żeby się oddzielić i zapewnić sobie bezpieczeństwo. Może brat nie istnieje i stworzyłem go sam, żeby uciec? A teraz gdy chcę wyjść on mi nie pozwala?
Czuję się podobnie. "Dekadentyzm" bardzo zadomowił się w moim umyśle, a ja nie protestowałem. Teraz ciężko wyrzucić brata, bo jest częścią mojego życia.
OdpowiedzUsuń#Ale z drugiej strony. Może to strach przed przeskoczeniem płotu, który sobie wybudowałem, żeby się oddzielić i zapewnić sobie bezpieczeństwo. Może brat nie istnieje i stworzyłem go sam, żeby uciec? A teraz gdy chcę wyjść on mi nie pozwala?
Chyba bycie nieszczęśliwym jest bezpieczniejsze. Bardziej stabilne. Kiedy jest się szczęśliwym to wiadomo, że prędzej czy później coś się rypnie.
Usuń