Orzeźwiająca prawda

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy zawsze powinno się mówić o swoich uczuciach i myślach.
Pomijam uczucia i myśli negatywne- tutaj wiadomo, że wszystko zależy od sytuacji. Zastanawiam się nad tymi dobrymi emocjami.

Bo może czasem nie warto mącić wody?
Myślę, że większość osób zapytana czy woli gorzką prawdę od słodkiego kłamstwa odpowie, że woli to pierwsze. Ale czy tak faktycznie jest? Ile z nas reaguje, na powiedzianą nam prawdę w oczy, w stylu O rany. Jak mi ulżyło, że powiedziałeś mi prawdę. Dziękuję! Może tylko wydaje mi się, że nie lubimy smaku goryczy jaki pozostawia po sobie prawda.
Prawda nie powinna być cierpka ani gorzka, powinna być w smaku orzeźwiająca.
A może prawda jest jedna, ale jej smaków kilka?

Zawsze byłam zwolenniczką oczyszczania atmosfery. Mimo, że ciężko mi się o nich mówi, a z łatwością o nich pisze.
Pierwszy raz powstrzymałam się w przypadku X.
Ale po wielu miesiącach zaprzeczania, że to nie miało dla mnie żadnego znaczenia, przyznałam to w końcu przed sobą. Powiedziałam sobie orzeźwiającą prawdę: to, co się między nami zdarzyło nie było dla mnie nic nie znaczącym zdarzeniem losowym. 

W końcu mu także powiedziałam moją prawdę. W sumie napisałam.

W odpowiedzi dostałam tylko: Czo?

To było zdecydowanie otrzeźwiające i orzeźwiające zarazem.

PS.: Czo? Serio?