Mój dzień zaczął się fatalnie. Na dzień dobry dowiedziałam się, że nie zdałam egzaminu z ozdobnych. Mój tramwaj nie przyjechał, więc pojechałam innym. W rezultacie musiałam gnać dwa przystanki na dworzec by złapać autobus do Jeleniej Góry. Kobieta w pewnym urzędzie państwowym złajała mnie jak psa.
Została mi godzina do autobusu powrotnego do Wrocławia. Postanowiłam pójść na kawę. Uznałam, że jeśli nie kawa, to już nie wiem co może uratować ten dzień od totalnej klęski.
Weszłam do jakiejś kawiarni w rynku, w której pachniało wręcz pysznie. Pani w czerwonych włosach i wymalowanych brwiach siedziała przy stoliku zajadała się czymś z miseczki i czytała jakieś pismo.
- Czy można się tu napić kawy? - zapytałam inteligentnie. Wchodząc do KAWIARNI.
- Można - odpowiada z uśmiechem.
- A za ile? - podstawowe pytanie studenta.
- A za 8 złotych. - po czym zaczyna mi wymieniać wszelkie rodzaje kaw, które mają i które jak najbardziej brzmią zachęcająco.
- Brzmi pysznie. A jakiej wielkości jest ta kawa? - pytam zobaczywszy małe filiżaneczki stojące na superanckim ekspresie i niestety dowiaduję się, że właśnie w nich dostanę kawę za 8 złotych. Żal mi serce ściska, ale dzielnie mówię:
- Och, szkoda... niestety jestem studentką i mnie nie stać...
I wtedy ta miła kobieta mówi:
- To dostanie pani tę kawę na koszt firmy. Na jaką ma pani ochotę?
- Naprawdę? - mówię zdumiona - To bardzo miłe z pani strony.
- Miłe? - odpowiada patrząc na mnie znad swoich okularów - Ja raczej powiedziałabym, że normalne.
To było niesamowite. Rozmawiałam z tą kobietą przez 40 minut, zupełnie jakbym spotkała dawno niewidzianą znajomą.
Może faktycznie jest coś takiego, że dobre i złe uczynki wracają do nas. Może niekoniecznie od tej samej osoby, ale gdzieś tam w najmniej oczekiwanym momencie ktoś zupełnie obcy poda nam rękę albo walnie nas z liścia, w zależności czy ma wrócić do nas dobry czy zły uczynek. Może nawet w tej sferze można zastosować powiedzenie, że przyrodzie nic nie ginie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz