Według Abrahama Lincolna ludzie są dokładnie tak szczęśliwi, jak postanawiają być. Kiedy przeczytałam to zdanie kilka lat temu, nie mogłam się nie zgodzić. Marnujemy energię na rzeczy, których nienawidzimy. Czas na ludzi, którzy nas męczą. Róbmy zamiast tego coś, co lubimy. Co sprawia, że czujemy się dobrze. Życie w gruncie rzeczy jest proste.
Nie wiem dlaczego w społeczeństwie utarło się, że musimy nienawidzić samych siebie. Za charakter, za grube uda czy za pryszcza na czole. Tym bardziej, że najczęściej te "wady" są mocno przerysowane. Dlaczego nie możemy czasem powiedzieć: JESTEM ZAJEBISTY/ZAJEBISTA.
Powiem ci dlaczego- przecież lubienie siebie jest nie modne, nie słyszałaś?
Cudowna nazwa bloga :D
OdpowiedzUsuńA co do posta - Nie wiem dlaczego nie lubimy siebie, nie wiem dlaczego ja tak bardzo siebie nie lubię. Nie koniecznie zrzucałabym to na fakt, że nielubienie siebie jest po prostu modne, choć właściwie... Na pewno wieczne zmienianie siebie jest modne, z każdej strony wszyscy krzyczą nam, że musisz zmienić, to, to i jeszcze tamto! Już kiedyś pisałam o tym u siebie i od tego czasu bardzo staram się zaakceptować siebie właśnie taką, a potem nawet polubić :)
Obrazek... Cała prawda, co do notki to zgodzę się jedynie w połowie. Ludzie faktycznie marnują swoje nerwy na oglądanie czegoś czego nie lubią, denerwuje ich, spędzają czas na głupotach, które nie dają im szczęścia. Komentują złośliwie wszystko i wszystkich. Wszędzie. To jest natura ludzka, a przynajmniej polska. Wieczne marudzenie, złe nastawienie, wstawanie lewą nogą. Każdy ma prawo nie lubić czegoś w sobie. Akceptacja przychodzi z czasem. Młodzi ludzie nie rozumieją dlaczego wyglądają jak wyglądają, próbują coś z tym zrobić, znaleźć własne ja... Niestety kompleksy dotyczą jedynie najczęściej wyglądu co smutne, bo to popycha ich w stronę zniszczenia swojego charakteru. Droga do próżności...
OdpowiedzUsuń